من مسئول زندگیمم.

پنجشنبه, ۱۰ فروردين ۱۴۰۲، ۰۱:۵۷ ب.ظ | نرگسِ نوشکفته | ۳۴ نظر

~به نام خدا~

هر آدمی روش مخصوص خودش رو برای زندگی کردن داره. اینکه چطوری تلاش کنه، چطور به کارهاش برسه، چطور احساساتش رو کنترل کنه، چطور حرف بزنه و فکر کنه و... با این حال من حس می‌کنم کاملا گم شدم. نه فقط برای پیدا کردن مسیرم و روشم، برای زندگی کردن. اگر خودم باشم خیلی چیزا مختل میشه و این باعث میشه بترسم و سردرگم بشم. اگر خودم باشم فقط از قدرتی که اینترنت بهم میده استفاده می‌کنم. شاید برای بقیه مسخره به نظر بیاد ولی من واقعا توی اینترنت غرق میشم و این می‌ترسونتم. یعنی این من واقعیه؟ کسی که نمی‌تونه خودش رو کنترل کنه؟ کسی که نمی‌دونه چی می‌خواد؟ کسی که حتی وقتی قدم اول رو بر می‌داره بازم نمی‌تونه کار رو تموم کنه؟ می‌ترسم جوابم به این سوالا آره باشه. از طرفی می‌پرسم این من واقعیه؟ یا فقط یه دید اشتباهه که از خودم دارم؟ اگر این منم پس چرا نمره‌های خوبی دارم؟ اگر این منم پس چرا خیلی چیزا درست پیش میره؟ خودم هم گم شدم. گیج شدم. نه، من همیشه آدمی نیستم که نمی‌تونه خودش رو کنترل کنه اما توی موقعیت‌های حساس زیادی کنترل زندگیم و خودم رو از دست می‌دم. این چیزیه که شاید بیشتر از یک ساله دارم به درست کردنش فکر می‌کنم و هربار به خودم میام و می‌بینم هنوزم همون آدمم. می‌خوام تغییر کنم اما ناامیدم. "دوسال نتونستی بابا. چی کار ممکنه بتونی بکنی؟" ولی صدای خودم و باورام رو می‌شنوم که میگن این ناامیدی همش بهونه‌ست. مگه میشه آدم نتونه خودش رو تغییر بده؟ هرچیزی هم ناممکن باشه، هر چیزی هم که از کنترل من خارج باشه، تغییر دادن خودم قطعا ممکنه. قطعا می‌تونم فقط با اینترنت محتوای مفید رو مطالعه کنم، پیامی که باید رو بدم، پیامی رو دریافت کنم و جز این دیگه کاری با اینترنت نداشته باشم. فقط برای استراحت چند روز در ماه کارای دیگه هم بکنم. یعنی میشه؟ آره، قبلا هم که بهش جواب دادم، باید بشه. می‌دونی فقط می‌خوام از زمانم درست استفاده کنم. می‌خوام همه‌ی کارهای مهم و ضروری روزانه‌م رو انجام بدم و از هیچی عقب نمونم. نمی‌خوام از زندگیم عقب بیفتم. خسته شدم از اینکه useless و بی‌کار بودم. بخوام روراست باشم فکر تغییر می‌ترسونتم. همش یه سری فکر و ایده از سرم رد میشن که خوب می‌دونم فقط برای اینن که تغییر رو دور بزنن. "آسون بگیر بابا." "حالا نمی‌خواد اونقدر هم محدودیت ایجاد کنی فقط یه کم" ولی من یه چیز جدید یاد گرفتم. الان دیگه می‌دونم ترک موقعیت یا دقیق‌تر بگم، بستن تمام راه‌هایی که به اینترنت دسترسی دارن، موثرترین راهه. احتمالا واسه همینه که میگن دوستای مجازی نداشته باشین. چون یه فکر به فکرام اضافه شده. "پس دوستام چی؟ اونا که جزو قسمت غیرقابل کنترل نیستن. اونا دوستامن!" آره اونا دوستامن ولی تعامل با اونا باعث میشه دوباره بخوام کارهایی رو انجام بدم که زندگیم رو از کنترلم خارج می‌کنن. تازه می‌دونی چی؟ بودن توی اینترنت به این معنی نیست که داشتم با دوستای مجازیم حرف می‌زدم! توی این مدت واقعا چقدر با دوستای مجازیم بودم؟ یه جورایی این موضوعِ زیاد با اینترنت و گوشی کار کردن باعث شده حتی با دوستای مجازیم هم کمتر وقت بگذرونم! اینکه کمتر می‌نویسم هم به خاطر اینترنته. اینکه کمتر می‌خونم. حالا می‌فهمم چرا هی تلاش کردم تغییر کنم و نتونستم. چون هر بار به افکاری که سعی می‌کردن از تغییر فرار کنن آگاهانه گوش کردم، بهونه آوردم، اینترنت رو روشن کردم و غرق شدم. این دفعه اما، تمومه. آروم آروم خودم رو محدود و محدودتر می‌کنم و کنترل رو به دست می‌گیرم. بعد دوباره محدودیت‌ها رو آروم کم می‌کنم. شاید این‌ دفعه بشه. این دفعه دارم آگاه‌تر و مصمم‌تر قدم بر می‌دارم. این دفعه می‌خوام همه‌ی افکار دورزننده رو دور بزنم. همه رو از یه گوش بشنوم و از اون یکی گوش در کنم.

اهدافم برای سال جدید گفتنی نیستن فقط امیدوارم توی 1402 یادم نره فکر کنم و تا اخر سال پیشرفت کرده باشم نه پسرفت.

+ فکر کنم این روی نوشتن برای من واقعی‌ترین و پراستفاده‌ترین چهره‌ش بوده. کلماتی که به فکر کردنت، تصمیم گرفتنت و مصمم کردنت سرعت می‌بخشن.

++ من مطمئن نیستم اما بعد از یه تحقیقی که در مورد اعتیادهای رفتاری داشتم نمی‌تونستم این فکر رو از سرم بیرون کنم که "موژان تو به اینترنت اعتیاد داری و حتی علم هم این نظریه رو ساپورت می‌کنه." پس شاید به این امید که ترک کنم؟ :>>

+++ قالب هم اونطوری که می‌خواستم نشد. می‌خواستم پر از رنگ باشه اما شلوغ شد. با این‌حال بازم خوشگل و دوست داشتنیه...:دی

این عکس هم توی پست چند روز پیش گذاشته بودم ولی برش داشتم و جز دو یا سه نفر کسی ندید. پس این شما و این عکسی که با روح و روانم بازی می‌کنه(تازه اگر بدونید کجای کتاب مطرح می‌شه بیشترم با روح وروانتون بازی می‌کنه.TT):

۰۲/۰۱/۱۰

نرگسِ نوشکفته

۱۰ فروردين ۰۲ ، ۱۴:۰۱

𝓜𝓲𝓴𝓪 *-*

راستش،خودمم وقتی این رو خوندم حالم بهتر شد. چون به قول خودت″حتی علم هم ثابت میکنه که من به اینترنت معتادم.″

و خب،من فکر میکردم فقط خودمم که انقدر وضعم وحشتناکه. اما حالا یه نفر رو هم پیدا کردم که شبیه منه.:′)

۱۰ فروردين ۰۲ ، ۱۴:۰۴

مثلا خیلی اوقات میبینم که یه عده اصلا سرشون تو گوشی نیست و به اینترنت احتیاجی ندارن. خیلی راحت زندگی میکنن و شادن.

اما من واقعا الان تبدیل به یک معتاد اینترنت شدم. اصلا نمیتونم ازش بیام بیرون‌.

دیروز نزدیک صد بار پنلم رو آپدیت میکردم تا ستاره ای روشن شه یا پاسخ جدیدی بیاد

۱۰ فروردين ۰۲ ، ۱۴:۰۷

بارها خواستم تلاش کنم اما خب زیاد فایده نداشته.

درواقع میدونی کالیستا،۷۵ درصد دلیل معتاد بودن من به اینترنت بیان و افراد توشن. من واقعا بزرگ ترین دلیل معتاد بودنم بیانه. این که ستاره ی جدید ببینم،پاسخ های جدید رو زود ببینم و..

و خب درواقع خیلی اوقات پنلم رو باز کردم و هیچ خبری نبود،و من فقط داشتم اینترنت حروم میکردم

۱۰ فروردين ۰۲ ، ۱۴:۰۸

آره،دیگه اونقدرا هم سخت نیست. اینکه بفهمی چند نفر مثل توئن و بعضیاشون حتی موفق هم شدن تو رو امیدوار میکنه=)

۱۰ فروردين ۰۲ ، ۱۴:۱۱

نمیدونم چرا،اما احساس میکنم یه زمانی که وحشتناک معتاد اینترنت بودم خوشحالی رو توی نت میدیدم. اما الان فهمیدم اصلا توش احساس خوشحالی نمیکنم و بدتر داره نابودم میکنه. اما خب،بازم توشم...

و آرزومه؛یه روز از افرادی بشم که بدون اینترنت زندگی میکنن. شادن و خوشحال.

من ۱ قسمت اتک دیدم،پارت ۳ اتک هم دیدم. با تو و ویولت حرف زدم. به میتسوری کامنت دادم. به هیون ری هم همینطور و تا میتونستم تو بیان چرخیدم..

۱۰ فروردين ۰۲ ، ۱۴:۱۴

(من بیشتر به دیدن نظر جدید معتاد شده بودم.)

برگرفته شده از asteria-s-stars.blog.ir

برای من خیلی نظر جدید نمیاد،مگه اینکه پست بزارم

۱۰ فروردين ۰۲ ، ۱۴:۱۵

منم برای همین وبم رو بستم،اما باز هم میام و مثل معتادا تو پنلم هستم..:(

اما فکر کنم وضعم یکم بهتر شده،اما هنوزم معتادم

۱۰ فروردين ۰۲ ، ۱۴:۱۹

تورو نمیدونم کالیستا،اما من از یه جایی به بعد فهمیدم که ″نظر جدید″ وقتی پست نذاشتی داشتن برای آدمایی مثل من معنا نداره. من از اون آدمای خوش شانس نیستم که همه میخوان باهاش دوست باشن،پنلش رو بترکونن و بهش اهمیت بدن. من فقط خودمم

موقعی که پست بزارم نظر میگیرم،موقعی که ستارم بیاد پایین؛فراموش میشم.

۱۰ فروردين ۰۲ ، ۱۴:۳۶

Bella ʾ ִֶָ𖥔 ݁

منم همینطورم. یجورایی بیخیال کیپاپ شده بودم فکر کردم این خوبه ولی درواقع جاهای دیگه داشتم وقت تلف میکردمTT

ولی خب ترک اعتیاد از هر نوع(xD) باید آروم پیش بره و یهویی انجام دادنش غیرممکنه. تازه همین که متوجه‌ش شدی خودش خبر خوبیه

+علم جدیدا برام ترسناک شده خصوصا وقتی بعد اون همه انکار بهم ثابت شد اضطراب اجتماعی دارم"-"

۱۰ فروردين ۰۲ ، ۱۵:۰۹

‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ 𝐀𝐲𝐬𝐚

منم یجورایی این مشکلو دارم و بدتر از اون اینه که من فقط تو ذهنم برای حل کردنش برنامه می‌چینم ولی اصلا بهش عمل نمی‌کنمxD TT تقریبا تو همه کارام اینطوریم، اگه بخوام می‌تونم بهترین برنامه ها رو برای خودم درست کنم ولی مشکل اینه که اصلا بهش عمل نمی‌کنم:"

۱۰ فروردين ۰۲ ، ۱۵:۳۱

وای،آنه شرلی داره پخش میشه!قسمتی که خاکسپاریِ متیو عه.

بشینم ببینم ناراحت شم یا درس بخونم؟

۱۰ فروردين ۰۲ ، ۲۰:۰۵

خب،میفهمم. اما من یه فرقی داشتم،یجورایی من برای نزدیک شدن به آدما خیلی تلاش میکردم و اونا خیلی اهمیت نمیدادن. یه مدت زیاد اذیتم میکرد و به خاطرش کلی غصه میخوردم.

اما بعد یه مدت،دیگه واقعا اونقدرا برام اهمیت نداشت. یجوری متوجه شدم که نمیشه به آدما نزدیک بشم و به علاوه،من افراد دیگه ای رو دارم. افرادی که شاید همیشه به فکرشون نباشم،خیلی پیششون نیام و اینا؛ اما به هرحال با تموم وجودم دوستشون داشته باشم.

و خب بعدا فهمیدم که آدمی که دلم میخواست بهش نزدیک بشم و به اصطلاح باهاش صمیمی بشم واقعا اون فردی که باید نبوده. یعنی آدم خوبی بود و شاد بود،اما اونطور که من میخواستم نبود.

و همونطور که گفتم؛الان افراد زیادی رو دارم که ممکنه همیشه به فکرشون نباشم و نتونم بهشون زیاد سر بزنم،اما همون افراد رو با تموم وجودم دوست دارم.

و حالا؛تلاشی برای نزدیک تر شدن بهشون نمیکنم. یه جورایی؛میخوام دوست بمونیم و تبدیل به دوستای صمیمی نشیم،همین که کنارشون احساس شادی و آرامش دارم برام کافیه. شاید بهشون نزدیک نباشم،اما از عزیز ترین هام هستن:″)

و الان؛احساس خوشحالی دارم.

۱۱ فروردين ۰۲ ، ۰۹:۲۸

جدا خوشحالم که خوشحالی.

منم خوشحال شدم که خوشحالیم باعث شد خوشحال باشی=)

۱۱ فروردين ۰۲ ، ۱۳:۲۱

Phoenx

خدای من !
باورم نمیشه.
همین الان داشتم به این موضوع فکر میکردم که چقدر برای این تعطیلات برنامه داشتم و حالا که به خودم اومدم هیچ کاری از پیش نرفته .
حتی این زمان استراحت کافی هم نداشتم و ازش لذت نبردم .
کاری که کردم به وضوح فقط هدر دادن زمان بود و دردناکتر اینکه ثانیه به ثانیه ازش آگاهی داشتم .
از فردا شروع میکنم*
از وقتی ساعت رند شد*
اره فردا صبح ساعت ۶ صبح پا میشم تا به تمام کارام برسم*
بزار پارت بعدی این فیکشنو بخونم بعدش دیگه تمامه(اونم سرخپوشی که بشدت اعتیاد آوره )*
اما تمام نشد .
فقط منی بودم که تمام میشدم و تهی تر از قبل به زندگی ادامه میدادم .
اشتباهات زیادی مرتکب شدم جوری که عذاب وجدان الان کمر به خفه کردنم بسته.
حالا که به منی که این مدت فقط زمانو گذرونده نگاه میکنم بیشتر از قبل حس میکنم این ادم بی فایدست.
دیگه نمیتونه.
"گم شده"
من از مدرسه متنفرم ولی الان که بهش فکر میکنم میبینم مدرسه ، چیزیه که منو به تکاپو میندازه و باعث میشه تلاش کنم .
و جمله ی دبیر ریاضیمون که توی مغزم اکو میشه :
"زندگی با تلاش کردنه که معنا پیدا میکنه"
شاید عجیب باشه اما احتمالا تو هم حسش کرده باشی که مثلا امتحان داری و صبح از خواب بیدار میشی و شروع میکنی به درس خوندن ، بعدش به این فکر میکنی که اگر بعد از اینهمه درس ، یه قسمت سریال ببینی چقدر لذت بخشه .
اصلا کوچکترین چیزا برات معنی پیدا میکنن .
به این فکر میکنی که چقدر کار برای انجام دادن داری .
کاری که باید بکنی رها شدن از سردرگمیه .
باید برای خودت یه هدف پیدا کنی هرچند کوچیک و در راستای اون تلاش کنی .
بعدش میبینی که چقدر همه چیز درست پیش میره .
به نظرم چیزی که منو به این روز انداخته اینه که من دارم توی یه دریای وسیع از اجبار هایی که بهم تحمیل شده دست و پا میزنم و به خاطر این حس که از خودم اختیاری ندارم سعی میکنم از واقعیت فرار کنم.
واقعیتی که توان مبارزه و شکست دادنشو ندارم .

درد مورد ترک عادت ها کتاب "خرده عادت ها" رو تعریفشو خیلی شنیدم .
محتواهای توی گوشی باعث میشن دوپامین توی خونمون ترشح بشه و ما هر چه بیشتر و بیشتر به دنیال اون حس خوشحال بگردیم اما هرچی بیشتر اون خوشحالی دروغین رو بدست میاریم بیشتر از خودمون دور میشیم .

و بهت پیشنهاد میکنم کتاب "بی حد و مرز" از جیم کوییک رو بخونی . این کتاب در مورد یاد گرفتن "یادگیریه" و به جرئت میتونم بگم فوق العادست !
توش در مورد این هم گفته شده که چطور با لباس مردان X چهار خائن دیجیتالی که همون شرور ها هستن رو شکست بدیم و خودمونو از بندشون رها کنیم .
"مهم ترین حسی که یک انسان باید در طول زندگیش داشته باشه احساس رضایت از خودشه."
در نهایت ما بی حد و مرزیم .
میتونیم با تلاشای کوچیک تغییرات موثر ایجاد کنیم.
میدونم اون تستای لعنتی رو نزدیم .
میدونم درسامونو مرور نکردیم .
میدونم به اندازه کافی برای خانوادمون وقت نذاشتیم.
میدونم اون کتابای کوفتی رو تمام نکردیم.
میدونم چیزی تا شروع مدرسه نمونده و ما استرس اون درسا و امتحانات فاکی رو داریم .
میدونم !
اما اگر خودمون خودمونو نبخشیم ، اگر کسی رو نبخشیم که ثانیه به ثانیه همراهمونه و تپش های قلبش افکارمونو زنده نگه میداره ، با وجود تمام نیاز ها و کاستی هایی که از انسان بودنش سرچشنه میگیره ؛ کی میخواد اونو ببخشه ؟
هنوز زندگی جریان داره و هنوز یه گوشه از این دنیا پروانه ای بالاشو حرکت میده تا کیلومتر ها اونطرف تر یه طوفان ویرانگر رو به وجود بیاره .
بیا به این فکر نکنیم که دیگران چقدر از ما جلوترن .
بیا حسرت نخوریم که میتونستیم گذشته رو جور دیگه رقم بزنیم .
بیا امروز به ازای تمام لحظه هایی که هدر دادیم،
تصمیمیات درستی بگیریم و با تمام وجود زندگی کنیم.
ما از پسش برمیایم کالیستا .
ما میتونیم انجامش بدیم :)))